oza

serin serin uyku

2010-08-17T04:34:00.000-07:00

2010-08-11T13:47:00.000-07:00

Zümrüt yeşili gözleriyle,
Solgun yüzüme bakıyor.
Yaşlı bir karga,
tünediği ağacın dalında,
sigarasını sarıyor.

“Rastgele savuruyorsun
bildiğin tüm insanlık suçlarını,
kimin payına ne düşerse…
Korkaklığının bir sonu var mı?”

Gözlerim büyüyor, simsiyah…
Kollarım uzun mu uzun, sarkıyor boyumdan da aşağılara.
Yosun tutmuş raylara,
parmaklarımı sürterek yürüyorum ağırdan.

Yeşil yeşil kısarak gözlerini,
sigarasından derin bir nefes çekiyor karga
uzatıyor rüzgara
rüzgar çeviriyor bana…

Koktuğumdan mı kırdım, ezdim tüm gidiş yollarını,
belleğin tüm pembe camlı vagonlarını?
Şu avucumun içinde tuttuğum nedir biliyor musun?
Hırçınlığımdan kırılmış bir parçadır.
Biliyorum ki çirkinim en az senin kadar…”

Gecenin karanlığında,
hafifçe geriye doğru
sıkıntıyla açıldı parlak lacivert kanatları karganın…

“Dönüp geri geldin bu kimsesiz istasyona
şaşkın ve acını anlamayan bakışlarla.
Tahammülün yok.
İn…
İn…
İn…
İşte burası senin inin…
Hiç anlamamışsa canının ne kadar acıdığını,
bu korkunç yalnızlık,
sevilenden sana bir hediye.
Sonra tüm bu yollar,
bu kendini bilmişlik,
ne var ne yoksa kucaklayabilen bu kollar…
Göğsüne takılmış bu aynalı yaka iğnesi…
Görmek zorundasın çirkinliğini.
Bilmek zorundasın…
Beni korkmayan biriyle tanıştır,
Dünya adil mi sanki?”

oza

:)

2010-08-09T15:47:00.000-07:00

Kiki hasta...

Kiki'nin canı sıkılıyor....

Kiki depresyonda...

Kiki kendine bir süpürge yapıyor...

SU SESİ

2010-08-03T03:09:00.000-07:00

Çok uzun zamandır buradayım. Ağaçların içinden gökyüzüne doğru akarken herşeyle aramda ki kusursuz uyumu hissedebiliyorum. İçimden geçen her şey ıslanıyor ve içimden geçip gitmeye devam ediyor. Böylece ben onları onlar beni değiştiriyor ve her zaman yaptığım şeyi, var oldum olalı yapageldiğim şeyi yapmaya devam ediyorum. Değişen bir şeyler var ve değişmeyen bir şey var.
Tüm bunları düşünmüş olabilir miyim gerçekten? Hiç sanmıyorum. Affetmek, unutmak, dürüst olmak gibi karar anlarım hiç olmuyor. Durumu o raddeye kadar hiç getirmiyor olmalıyım. Çünkü yalan söylemiyor, nefret etmiyor ve cezalandırmıyorum.
Tüm bunları düşünmüş olabilir miyim gerçekten? Hiç sanmıyorum.
Peki bu konuşan ses de neyin nesi?

oza

foto: Brian Oglesbee

SUSKUNLAR

2010-07-29T02:31:00.000-07:00

(...) Öte yandan, bu kadar huzurlu bir mekanda kedilerin olmaması da imkansız gibiydi. Nitekim tekir bir kedi hasırların üzerine uzanmış uyurken yavrularından ikisi birbirlerini kovalayıp oynuyorlardı. İsm-i Celal zikredilirken sürekli dönüp kıpırdadığı için olsa gerek, üçüncü yavru da şıkıdatıla şıkırdatıla çekilen o upuzun zikir tesbihini hedef seçmişti. Aniden atılarak tespihi pençeleriyle yakalayıp dişlerini geçiren bu kedi, o sabırlı ve nur yüzlü Mevlevilerden biri tarafından usulca tutularak az ileride bir yere konsa bile yılmıyor, az sonra başka bir yönden hamle ediliyordu. Ayrıca, sarı bir kedi de, kuyruğu havada olmak üzere, dizleri üzerine oturup zikir çeken canların sırtlarına ağır ağır, teker teker sürtünüp yavaş yavaş dolaşmaktaydı. Bütün bunlar bir yana, siyah-beyaz olan bir başka kedi, şeyhin kızıl postunun yanına ilişip çökmüş, tam da tabiatına yaraşır bir şekilde, uyumadığı halde gözlerini yumup adeta tefekküre dalmıştı. Bu kedinin öyle huzurlu ve dingin bir edası vardı ki, sanki Allah’a ulaşmaya çalışan bu canların şeyhi bizzat oydu. Belki de Mevlevilerin, “Allah” adını değil de, kendi adını zikrettiklerini düşünüyor, üstelik bunu olağan karşılıyordu.
Eğer, ciltlerce kitap okumuş yazmış bir alimin düşünme yeteneğinin on katı bu kedide olsaydı, ihtimal ki düşünmeye tenezzül edeceği yegane şey de bu olurdu.
Mevlevilerin şeyhi, entarisi suratından akan kanla kırmızıya boyanmış delikanlıyı, yalınayak ve başı açık Eflatun’u görünce, canları yatıştırmak istercesine ellerini kaldırdı. Zikir kesilince diğerleri biraz afalladılar. Bu insanları rahatsız ettiğini düşünüp utanan Eflatun çekinerek, sikkesine destar sarmış şeyhe sordu:
“Beni affedin efendim. Bir yanlış anlama da olabilir ama, beni siz mi çağırdınız? Bana siz mi ‘Gel’ dediniz?”
Eflatun’u tepeden tırnağa süzen şeyh ona şu cevabı verdi:
“Biz insanlara ‘Gel’ diyenleriz. Doğru yere geldin.”
Sevince kapılan Eflatun, kendisine gülümseyen şeyhe şu soruyu sordu:
“Peki niye beni çağırdınız? Bir emriniz, bir ihtiyacınız mı var?”
Gözlerinin içi gülen şeyh, usül gereği, kalkmadan önce yeri öptü ve “Evet,” dedi. “Senin temiz kalbine ihtiyacımız var. Bazıları var ki buraya gelir ve huzur bulur, yine bazıları var ki buraya gelir ve bizler onda huzuru buluruz.”
Diğer canlar da yeri öpüp ayağa kalktıklarında, şeyh ellerini göğsünde çapraz yaptı ve hafifçe eğilip Eflatun’u selamladı. Ardından, Galata Mevlevihanesi’nin canları ve dedeleri delikanlının başına üşüştüler. Biri sıcak su ve temiz bir bezle yüzündeki kan izlerini temzilerken diğeri kaşı üzerindeki yaraya kantoron merhemi sürdü. Bir başkası ise bembeyaz bir tülbentle yarasını sardı. Eflatun’un hikayesini hemen hepsi, az ya da çok tahmin edebiliyordu. Ama uzun söze gerek olmadığını en iyi bilen kişi, mevlevihanenin şeyhi İbrahim Dede’ydi. Eflatun’a yatacak bir yer bulmak için dışarı çıktıklarında, Şeyh İbrahim Dede ona şöyle dedi:
“Senin buraya gelmenin sebebi sadece bizim ‘Gel’ dememiz değil, ayrıca onların sana ‘Git’ demeleri. Hiç kimseye ‘kötüdür’ deme. Aslında onlar, bilmeden iyilik eden insanlardır.”
(...)

Suskunlar
İhsan O. Anar

2010-07-22T10:14:00.001-07:00

OZA

uzak - yakın

2010-07-20T06:03:00.000-07:00

En uzak mesafe ne Afrika'dır,
Ne Çin, Ne Hindistan,
Ne seyyareler
Ne de yıldızlar geceleri ışıldayan..
En uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir..
Birbirini anlamayan..

Can Yücel

Kelebek Rüyası

2010-07-12T00:19:00.000-07:00

Eski Çin’de serin bir akşamdı. Arkadaşı mahallenin hanında Chuang Tzu’yu aramaya gitmişti.

ChuangTzu’yu bir masada oturur, dalgın dalgın içkisini yudumlar halde buldu. “İşte buradasın!” diye karşıladı arkadaşı onu. “Şimdiye kadar herkese hikayelerinden birini anlatmaya başlamışsındır diye düşünmüştüm. Neden bu kadar sessizsin?” “Aklımda bir soru var” dedi Chuang Tzu, “Varoluşla ilgili bir soru.” “Anlıyorum. Seni düşüncelerinle yalnız bırakmamı mı arzu edersin?” “Hayır, izin ver bunu seninle paylaşayım. Belki bana kendi bakış açını kazandırırsın.” “Bakış açım pek değerli değil, ama dinlemekten mutlu olurum.” Bir sandalye çekti. “Öğleden sonra geç saatlerde bir gezintiye çıkmıştım” dedi Chuang Tzu. “En sevdiğim yerlerden birine gittim, bir ağacın altında. Orada oturdum, uyuyakaldım, ve bir rüyanın içine çekildim. Rüyamda, kendimi bir tarlanın üzerinden uçarken buldum. Arkama baktım ve kanatlarım olduğunu gördüm. Geniş ve güzeldiler, hızla çarpıyorlardı. Bir kelebeğe dönüşmüştüm! Öyle bir özgürlük ve neşe hissiydi ki, öylesine kaygısız olmak ve etrafta dilediğim gibi uçmak. Bu rüyadaki her şey her açıdan kesinlikle gerçek hissi veriyordu. Çok uzun geçmeden, Chuang Tzu olduğumu dahi unuttum. Basitçe bir kelebektim, başka hiçbir şey değil.” “Benim de kendimi uçarken gördüğüm rüyalarım oldu, ama hiçbir zaman bir kelebek olarak değil” dedi Chuang Tzu’nun arkadaşı. “Bu rüya kulağa harika bir deneyim gibi geliyor.”“Öyleydi, ama diğer tüm şeyler gibi, eninde sonunda bitmek zorundaydı. Yavaş yavaş, uyandım ve fark ettim ki hepsinin sonunda ben Chuang Tzu’ydum. İşte bu kafamı karıştırıyor.” “Bunda bu kadar kafa karıştırıcı olan ne? Hoş bir rüya gördün, olan biten tek şey bu.” “Ya şimdi rüya görüyorsam. Seninle yaptığımız bu sohbet her açıdan gerçek gibi görünüyor, ama rüyamda da böyleydi. Bir kelebek olduğu rüyasını gören Chuang Tzu olduğumu düşündüm. Ama ya ben bir kelebeksem, tam bu anda, Chuang Tzu olduğu rüyasını gören?” “Pekala, ben sana söyleyebilirim ki sen gerçekten Chuang Tzu’sun, bir kelebek değil.” Chuang Tzu gülümsedi: “Sen de basitçe rüyamın bir parçası olabilirisin, diğer her şeyden ne daha az ne daha fazla gerçek. Yani, bana Chuang Tzu ve kelebek arasındaki ayrımı görebilmemde yardım etmek için hiçbir şey yapamazsın. İşte bu, arkadaşım, varoluşun dönüşümüyle ilgili esas sorudur.”

Çev. Cinkısmet

Not: Sardunya'dan bir çeviri bekliyorduk ama Cinkısmet hızlı çıktı :) Teşekkürler... İyi okumalar...

Panayır...

2010-07-11T06:59:00.000-07:00

16 Ocak 2010, Mamallapuram, Hindistan

2010-07-08T16:37:00.000-07:00

Gitmek zorundaydım. O yüzden de gittim. Tepemde kara bir bulut varmış gibi hissediyordum. Kalbimi garip, olmadık korkular bulandırıp duruyordu. Bir şeyleri doğru yapamadığımı hissediyordum. Bir şeyler yolunda gitmiyordu ya da. Her zaman ki klasik nasihatleri dinlemek istemiyordum. O yüzden de sustum. Kimse bir şey sormadı. Ben de kimseye bir şey demedim. Uzun uzun anlatmak isteseydim birileriyle bir sohpet ayarlayabilirdim. Ama ayarlamak istemedim. Ben çağırmadan yanıma gelecek olan var mı merak ettim. Kimse gelmedi. Onun dışında hiçkimse. O bana rastlantının, bu şehrin, ağaçların, kedilerin, beyoğlunun, küçük çay ocağının, tren istasyonlarındaki direklere tünemiş lacivert kanatlı kargaların, mükemmel bir hediyesidir. Bir gün bir yolculuğa çıkmıştı. Üzerinden dört gün geçmişti. Ben her gün yağmurun altında soğuk ve ıslak istasyonları izliyor, sarkılar söylüyordum...göçmen kuşlarda bana eşlik ediyorlardı. Akşamları hep beraber mavi saçlı istasyon bekçileri ve biz, yüzyıllardır nesilden nesile aktarılmış göçmen türkülerini söylüyor, karanfil kokulu sıcak şaraplar içiyorduk. O gece etrafımızda pır pır dönen minik ve tombul serçeler de vardı. Zümrüt yeşili gözleriyle kargalar, göç yollarının ızdırap verici sonsuzluktaki aidiyetsizliğini anlatmışlardı ve sanılanın aksine çay içmeyi ne çok sevdiklerini. Sonra onu anlattılar, kuş bakışı güzelliğinden, acık kumral saçlarının rüzgarda dalgalanışından, sigaranın külünü masada bırakan dalgın ve zarif ellerinden, uzadıkça uzayan çiçek yüklü kollarından, büyük çınar ağaçlarına özgü mis kokulu koynundan... Muhabbete kısa bir sessizlik eklendiğinde, içlerindeki en yaşlı ve bilge karga bağdaş kurmuş sigarasını sararken, yeşil gözlerini üzerime dikip bana şöyle demişti: gelirse ne yapacaksın?Minik serçeler omuzlarımda dans etmeye başlamışlardı heycanla, bilge karga sigarasını yakarken, sorusunun cevabını eğilip kulağına fısıldamıştım, meraklı serçeler etrafımızı kuşatıp sessizce kulak kesilmişlerdi...:
Onu dudaklarım biliyor, demiştim. sonra birer karanfil kokulu şarap daha içmiştik, trenler gelip gidiyordu yanı başımızdan, zaman geçiyordu... seni seviyorum diyen bir nefesi tren rayına bırakmıştım, tam o sırada rüzgar, onun bana yazdığı mektubu trenin küçük camından kapıp raylara bırakmıştı. Böylece seslerimiz orada, yol üstünde karşılaşmıştı. Onun pek çok kokusu, pek çok rengi var. Onu yeniden ama yeniden seviyorum her defasında. Ona duyduğum sevgi, içimin öyle bir yerinden geliyor ki; onu sevmeyeceğim bir gün olacak gibi değil.
Bir şey akıp geçiyor şuan tam içimden. Akıp geçmesini, geçip gitmesini bekliyorum. Bana iyi gelmiyor, ona da iyi gelmiyor biliyorum. Ne yapmalıyım bilmiyorum. Neden bu kadar karanlık görünüyor? Gözlerim bu karanlığı neden görüyor? Biliyorum. Ya da bildiğimi zannettiğim bazı şeyler var. Onlar sinirimi bozuyor. İnsan nedir? Bunu bilmek isterdim. Ben neyim? Biz neyiz? Benle sen arasındaki fark ne? Sinirime dokunan onlarca insanla benim aramda ne fark var? Susmak dışında ne yapabilirim? Herkes bir repliği okuyormuş gibi konuşuyor. Sanki aslında hiç kimse hiçbir şey hissetmiyor. Ya da ben artık bir şey hissedemiyorum. Bedenler... fikirler... çekyatın üstündeki bedenimin çekyatın üzerinde kaldığı müddetçe karşılaştığı şeyler var. Gördüklerimin ben de bazı fikirleri var. Bu fikirler tıpkı bu bedenim gibi her gün aynı odaların içinde dolanıp duruyor. Çok az zaman çok az şeyi yapmaya karşın içimde bir istek hissediyorum. Kalkıp gidebilirim. Ama üstümü giymek istemiyorum. Çantamı taşımak istemiyorum. Sandaletlerimi giymek istemiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum. Caddelerden yürümek istemiyorum. Çekyatın üstündeyim hala. Perdeleri açmak istemiyorum. Dişlerimi fırçalamak istemiyorum. Gitmek zorundayım.

OzA

2010-07-06T16:08:00.000-07:00

Canım,
Uzandığım yerde yazıyorum.
Yorgunum pek.
Aynada yüzümü gördüm, adeta yeşil.
Havalar soğuk, yaz gelmeyecek.
Haftada otuz liralık odun lazım,
başa çıkılır gibi değil.
Sofada demin iş görürken,
battaniyemi aldım sırtıma.
Camlar çerçeveler kırık, kapılar
kapanmıyor,
burda barınmamız imkansız artık,
taşınmalı!
Ev yıkılacak üstümüze.
Kiralarsa pahalımı pahalı.
Sana bunları ne diye anlatırım?
Üzüleceksin.
Derdimi kime dökeyim?
Kusura bakma.
Isınsa, iyice ısınsa ortalık ama,
Hele geceler.
Bıktım usandım üşümekten.
Rüyalarımda Afrika'ya gidiyorum.
Cezayir'deydim bir sefer.
Sıcaktı.
Alnımı bir kurşun deldi,
bütün kanım aktı,
ama ölmedim.
Bana bir hal geldi.
Çok ihtiyarladığımı hissediyorum.
Halbuki biliyorsun,
henüz kırkıma basmadım.
Çok ihtiyarladığımı hissediyorum,
söylüyorumda,
söyleyince kızıyorlar,
konferans dinliyorum herkesden.
Her neyse bu bahsi kapat.
Paraguay halk türkülerini çaldı radyo.
Bunlar dikenli bir yaprağın üzerine
aşkla, güneşle, insan teriyle yazılmış.
Acıda, umutluda...
Bayıldım Paraguay türkülerine.
Adviye'den mektup aldım.
Beni çok göresi gelmiş,
Hiç unutamıyormuş....
Şaştımda kaldım.
Yıllardır,
Sen memleketten gittin gideli,
ne kapımı çaldı,
ne bir haber yolladı hatta.
Hatta sokakta karşılaştık.
Bir bayram sabahı,
başını çevirip geçti.
En yakın arkadaştık!
Ama arkadaşlık ağaca benzer,
kurudumu,
yeşermez artık.
Ben cevap yazmadım.
Neye yarar?
(...)

Nazım Hikmet

Böyle buyurdu Zerdüşt...

2010-07-06T07:44:00.001-07:00

Pazar yerinden ve şandan uzakta yer alır büyük olan herşey; hep pazar yerinden ve şandan uzakta barınmıştır yeni değerler yaratanlar. Yalnızlığına kaç dostum; görüyorum ki her yerini ağılı sinekler sokmuş. Sert ve sağlam bir havanın estiği yere kaç! Yalnızlığına kaç! Sen küçük ve acınacak kişilere pek yakın yaşadın. Onların göze görünmez öçlerinden kaç! Onlar sana karşı öçten başka bir şey değildirler. Artık el kaldırma onlara! Sayısızdır onlar, hem senin yazgın sinek kovmak değil ki. Sayısızdır küçük ve acınacak kişiler, nice mağrur yapıların yıkımı olmuştur yağmur damlaları ve yabanıl otlar. Sen taş değilsin, ama sayısız damlalar seni şimdiden oymuşlar. Sayısız damlalardan yarılıp parçalanacaksın daha. Senden kan isterler tam bir suçsuzluk içinde; kansız canları kana susamıştır, ve sokarlar bundan ötürü, tam bir suçsuzluk içinde.

Yalnızlığına kaç dostum, -ve oraya, sert ve sağlam bir havanın estiği yere. Senin yazgın sinek kovalamak değildir.

Nietzsche

Momo'nun Aşkı...

2010-07-06T06:57:00.000-07:00

(...)

çıkar mısın bahar günü sokağa,

işte böyle olursun.

böyle yattığın yerde,

düşünür düşünür

durursun

Orhan Veli Kanık

Spinoza Üzerine Dersler

2010-06-29T04:02:00.000-07:00

(...)

Var olan her şey kendi hesabına Varlığını gerçekleştirir. O kadar. Bu anti-hiyerarşik düşüncedir. en uç durumda bu bir tür anarşidir. Varlık içinde olanların bir anarşisi vardır. Bu ontolojinin temel sezgisidir: Var olanlar kendi hesaplarınadır. Taş, kaçık, akıllı, hayvan, belli bir bakış açısından, varlığın bakış açısından kendi hesaplarına vardırlar. her biri kendi hesabına vardır, ve varlık insan içinde taş içinde deli için de akıllı için de aynı anlamda söylenir. Bu çok güzel bir fikirdir. bu çok vahşi bir dünya türüdür. (...)

G. Deleuze /Spinoza Üzerine On Bir Ders

biraz daha gerçeğin çölü

2010-06-21T16:23:00.000-07:00

dönüp dönüp kendime bakıyorum.
demek ki buymuş; şimdiye kadar olacak olan şey...
şimdiden sonra ne olur, kim bilir?
ama buymuş meğer, dönüp dönüp kendine bakmakmış.
dönüp dolaşıp kendine varmakmış.
bir tur daha attım, biraz daha yaşlandım, büyüdüm, biraz daha soru işaretim oldu, biraz daha cevaplar...
biraz daha yalnızlık...
biraz daha gerçeğin çölü...

OzA

hindistan'dan graffitiler....

2010-05-07T05:20:00.001-07:00

delhi...

varanasi...

puri...

rishikes...

AKİBA

2010-04-19T03:41:00.000-07:00

Bolo boloda kurduğu kültürel çeşitliliğe, seyahat özgürlüğüne, ekolojik sürdürülebilirliğe, ve düşük yoğunluklu çalışmaya dayalı ütopya tahayyülüyle yeni otonom projeler için ilham kaynağı olan p.m. yeni romanı AKİBAda da aynı temaları fütürist bir bilimkurgu hikâyesine taşıyarak geliştiriyor.

Bozuk bir paranın üzerindeki küçük bir meşe palamudunun bir anlığına ortadan kaybolması tüm dünyanın kaderini etkilerken bu olaya tanık olan İsviçreli sigorta dolandırıcılığı müfettişi Marco Vilininin hayatını da kökten değiştirecektir. Marco ve kız arkadaşı Sandra Zürihte neo-gnostik bir ekolojik kent komünü olan AKİBA üyeleriyle tanışıp kapitalizmin istikrarsız yapısı, enerji politikaları, kaynakların tüketilmesi ve ortaklaşa otonom yaşam alanlarının kurulması üzerine sohbetlere katılırlar. AKİBA üyelerinin kuantum teorileri ve gnostik felsefeleri harmanlayan ekolojik vizyonunun temelinde evrensel simülasyon bilgisayarı fikri yatmaktadır. Tüm olası evrenler gelecekte inşa edilecek bu çok güçlü bilgisayarın simülasyonudur. Hayatı bir simülasyon, ölümü ise -tıpkı rüya gördüğünü fark eden bir insanın rüya içinde gerçekliği değiştirebilmesi gibi- hayatı simüle edebildiğimiz bir öte-simülasyon olarak tasvir eden bu kavrayışın cazibesine kapılan Marco ve Sandra Zürih'teki üzerine ölü toprağı serpilmiş hayatlarını terk edip Arafdiyarı'na geçiş yaparlar.

Arafdiyarı Paleolitik mamut avcılarından, doğada sade bir hayat süren kır komünlerine, bilincin farklı düzeylerini tecrübe etmekle ilgilenen mistik cemaatlerden, sürdürülebilir ekonomi ve şehircilik anlayışları üzerine kurulu büyük kentlere dek pek çok farklı otonom yaşam alanlarından oluşan bir ütopyadır. Marco ve Sandra burada Albert Einstein, Karl Marx, Aldous Huxley, İsa gibi pek çok tarihsel karakterle karşılaşarak dünyanın akıbeti üzerine konuştuktan sonra bu ütopyayı yeryüzünde gerçekleştirmek üzere dünyaya geri döneceklerdir.

kaos yayınları

2009-06-15T11:42:00.000-07:00

2009-06-15T11:33:00.000-07:00

tek gözü kalmış cavanar

2009-06-15T11:29:00.001-07:00

2009-05-22T13:31:00.000-07:00

La Loba, Kurt kadın

2009-02-25T15:14:00.000-08:00

Herkesin gönülden bildiği, fakat çok az insanın gördüğü gizli bir yerde yaşayan yaşlı bir kadın vardır. Doğu Avrupa masallarındaki gibi, kaybolmuş ya da başıboş dolaşan insanların ve arayış içindekilerin, yaşadığı yere gelmelerini bekler gibidir.

İhtiyatlıdır, genellikle kıllarla kaplıdır, her zaman şişkodur ve özellikle arkadaşlıktan köşe bucak kaçmaya çalışır. Hem gaklar, hem gıdaklar; genellikle insan sesinden çok, hayvan sesi çıkarır.
Tarahumara yerli bölgesindeki çürük granit yamaçlarda yaşadığını söyleyebilirim. Ya da Phoenix dışındaki bir pınarın yanında gömülü olduğunu. Belki de arka penceresinden sarktığı köhne bir arabada, güneydeki Monte Alban’a (Eski Meksika) giderken görülecektir. Belki de El Paso’nun yanındaki otoyolda beklerken veya kamyoncularla Morelia’ya (Meksika) av tüfeği taşırken veya sırtında tuhaf şekillerdeki yakacak odunlarla Oaxaca’nın yukarısındaki pazara giderken fark edilecektir. Birçok ismi vardır: LA Huesera (Kemik Kadın), La Trapera (Toplayıcı Kadın) ve La Loba (Kurt Kadın).

La Loba’nın tek işi kemik toplamaktır. Özellikle dünyada kaybolma tehlikesinde olanları toplayıp korur ve saklar. Mağarası her cinsten çöl yaratığının kemikleriyle doludur: Geyik, çıngıraklı yılan, karga. Ama uzmanlık alanı kurtlardır.

Montana’larda (dağlarda), arrayo’larda (kurumuş dere yataklarında) kurt kemikleri arayarak toprağı didik didik eder, sürünür, emekler. Bütün bir iskeleti bir araya getirdiğinde, son kemik yerine yerleşip yaratığın güzelim beyaz heykeli gözlerinin önünde uzanıverdiğinde, ateşin yanına oturur ve hangi şarkıyı söyleyeceğini düşünür.

Emin olduğunda ise, ciriatura’nın yanında durur, kollarını üzerine kaldırır ve şarkı söylemeye başlar. O anda kurdun kaburga kemikleri ve bacak kemikleri ete kemiğe bürünmeye başlar ve yaratık kürkle kaplanır. La Loba şarkı söylemeye devam eder. Ve yaratığın bedeni varoluşa daha çok yaklaşır; kuyruğu kabarık ve güçlü bir şekilde yukarıya kıvrılır.

Ve la loba daha çok şarkı söyler ve kurt yaratık soluk alıp vermeye başlar.

Ve la loba şarkısını öyle derinden söyler ki, çölün zemini sallanır ve o şarkı söyledikçe kurt gözlerini açar, ayağa fırlar ve kanyona doğru koşarak gözden kaybolur.

Koşusunun bir yerinde, isterken koşusunun hızı, ister yolunun bir nehre düşmesi, isterse de güneşten ve aydan gelen bir ışının tam yerine denk gelmesi yüzünden olsun, kurt birden bire, özgürce ufka doğru koşarak kahkahalar atan bir kadına dönüşür. Öyleyse, unutmayın, çölde dolaşıyorsanız ve gün batımı da yakınsa ve hani biraz da kaybolmuşsanız ve yorgunsanız şansınız yaver gidiyor demektir, çünkü la loba sizden hoşlanabilir ve size bir şey gösterebilir- ruha dair bir şey.

“Clarissa P. Estes’in Kurtlarla Koşan Kadınlar adlı kitabından alınmıştır.”

Ölü Bir Deniz Yıldızı

2009-02-08T14:53:00.000-08:00

Ey sonbahar! ey düşsel yolculuk! seni
dolaştım yaz sıcaklarında, bekledim
duydum ki benim değildi artık, doğanın
kalbiydi uçurumlar toplamı kalbim.
(...)

E. Cansever

Lesbos'daki Genel Toplantının Açıklaması

2008-12-19T01:25:00.000-08:00

14 aralık 2008 Pazar

Biz 10 maskeliyiz.

1 haftadan beri binlerce öfkeli genç öğrenci, üniversiteli, işsiz, işçi hepimiz ülkenin her yerinde sokaktayız ve devlet şiddetiyle mücadeleyi sürdürüyoruz.
15 yaşındaki Alexis’in bir özel birim polisi tarafından öldürülmesinin yol açtığı isyan. Kaynağını korkunç gündelik yaşamlarımızdan hepimizin tanıdığı bir cinayet.
İlk şoktan sonra herkes isyanı dindirme konusunda üstüne düşeni yaptı. Hükümet panzerleriyle ve özel birimler göz yaşartıcı gazlarla, sivil polislerle ve faşistlerle.Sol partiler gibi sağ partiler de anayasaya olan bağlılıklarıyla. Televizyon kanalları ve medya önemli şeyleri gizleyerek felaket havası yarattı.
Herkes korku ve dehşet içinde.. Çünkü bizim ilk patlama olduğumuzun daha büyük isyanın yakında geleceğinin farkındalar. Çünkü kaybedecek birşeyimiz olmadığını görüyorlar.
Mala verilen zarar miti
Biz kör bir şekilde önümüze gelen herşeyi kırmıyoruz ve komşularımızın küçük dükkanlarını hedeflemiyoruz. Halkı korkutmak için mala verilen zararlarla ilgili yaptığı televizyon konuşmasında Atina Esnaf Derneği kendisi bunu söyledi : Atina'daki mağazalar için ekonomik herhangi bir problem yok, çoğu sigortalı. Tek problem eylemler nedeniyle insanların alışverişe çıkamamaları. Bizim hedefimiz katil polisler, bankalar, tüm ülkedeki devlet araçları. Televizyonların ne söylediğinin önemi yok, insanlar bunu biliyorlar ve tüm şehirlerde de bildiklerini gösteriyorlar.
Maskelinin miti
Bizi görebilin diye maskelendik. Çünkü yoksa televizyonun kör edici ışığı bizi saklar. Maskelendik çünkü kendimiz için bir şey istemiyoruz, herşeyi herkes için istiyoruz. Hiyerarşi istemiyoruz. Herkesin gözlerimize bakmasını istiyoruz. Kendimizi maskelenmeye zorlanmış hissettik. Çünkü kameralar hiç beklemediğin yerlerde gizli ve katiller onları bizi hedeflemek için kullanıyorlar. Ve çünkü biz onları ellerine düşmemek ve zaman kazanmak için 2 kat daha uzun soluduğumuz göz yaşartıcı gazlarıyla, kansere yol açan kimyasallarıyla biliyoruz.
Şiddet miti
Üretim metodları yasal şiddet. Güç yasal şiddet. Polis yasal şiddet. Hapishane yasal şiddet. Adliye yasal şiddet. İşsizlik yasal şiddet. İşsizlik yardımı yasal şiddet. Kazanç elde etmek yasal şiddet. Borsa yasal şiddet. Bankalar yasal şiddet. Özelleştirmeler yasal şiddet. Eğitim sistemi yasal şiddet. Olağanüstü hal yasal şiddet. Yasal şiddetlere hak dendiği sürece, bizim hakkımıza şiddet denecek.
Lesbos'daki üniversitelilerin, öğrencilerin, işçilerin ve işsizlerin genel toplantısı
14.12.2008

http://http://anixtilesvos2008.blogspot..

com/2008/12/10.html (yunanca orjinali)

ceviri : tpr

BURADAYIZ, HER YERDEYİZ, BİZ GELECEKTEN BİR GÖRÜNTÜYÜZ

2008-12-14T23:48:00.000-08:00

Ben yanmasam
sen yanmasan
biz yanmasak
Nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?

Nazım Hikmet

Köpekler korkudan dişleri titreyerek uluyor: Normale geri dönün --aptalların şöleni bitti. Asimilasyonun filologları şimdiden dikenli kucaklarını açtılar: "Unutmaya, anlamaya, bu birkaç günün keşmekeşini kabul etmeye hazırız; ama artık kendinize gelin, yoksa sosyologlarımızı, antropologlarımızı, psikiyatristlerimizi getireceğiz. Duygusal patlamanızı iyi babalar gibi şimdiye dek bir derece hoş gördük --ve şimdi bomboş kalan çalışma masalarına, ofislere ve vitrinlere bakın! Artık karşılık verme zamanı geldi; bu kutsal vazifeyi reddeden herkese haddi bildirilmeli, hepsi sosyolojikleştirilmeli, psikiyatrikleştirilmelidir. Şehir, bir emirle kuşatılıyor: "Görevinin başında mısın?" Demokrasi, toplumsal uyum, milli birlik ve ölüm kokan tüm diğer demirci ocakları çürümüş kollarını üstümüze uzatmış halde.

[Hükümetten aileye] iktidar sadece isyanı ve isyanın genelleşmesini bastırmayı değil, bir öznelleşme ilişkisi üretmeyi hedefler. Bios, yani siyasal yaşamı, ortaklık, uyuşma ve konsensüs alanı olarak tanımlayan bir ilişki. "Siyaset, konsensüs siyasetidir, gerisi ise çete-savaşı, isyanlar, kaos." İşte söylediklerinin doğru çevirisi, her eylemin canlı özünü yadsıma ve bizi yapabileceğimiz şeyden, -ikiyi birde eritmek degil, birden ikiye dogru tekrar tekrar kopuştan- ayırma ve yalıtma gayretlerinin asıl anlamı budur. Uyum paşaları, barış ve huzurun, kanun ve düzenin baronları bizi diyalektik olmaya çağırıyor. Ancak, bu numaralar acınacak derecede eskidir; ve sefaletleri her reddedişe, her gerçek tutkusuna akbaba gibi üşüşen sendika patronlarının yağlı göbeklerinden, arabulucuların ifadesiz gözlerinden okunuyor. Onları 1 Mayıs’ta gördük, onları Los Angeles ve Brixton'da gördük ve onyıllardan beri onların 1973 Politeknik'inin artık sararmış kemiklerini yalamalarını izliyoruz. Dün de onları süresiz genel grev çağrısı bir yana, yasallığa boyun eğip protesto grevi yürüyüşünü iptal ettiklerinde tekrar gördük. Çünkü isyanın genelleşmesine giden yolun üretim alanından --bizi ezen bu dünyanın üretim araçlarına el koymaktan --geçtiğini çok da iyi biliyorlar.

Hiçbir şeyin belirli olmadığı bir günün şafağındayız. Yıllardan beri devam eden kesinlikten sonra, bundan daha özgürleştirici ne olabilir? 15 yasında bir çocuğun suikastı, dünyayı ters yüz edecek güçte bir yerinden-etmenin gerçekleştiği andı. Bir gün daha görmeye tahammül etmeyen bir yerinden-etme; öyle ki birçok kişi aynı anda şunu düşündü: "Buraya kadar, bir adım daha değil; her şey değişmeli ve biz değiştireceğiz". Alex'in olumunun intikamı bu dünyada uyanmaya zorlandığımız her günün intikamına dönüştü. Ve çok zor gibi görünen şeyin, çok basit olduğu görüldü.

Olan buydu, elde olan bu. Korktuğumuz bir şey varsa, o da normale dönüştür. Çünkü ışıyan gündeki kentlerimizin harap ve yağmalanmış sokaklarında sadece öfkemizin aşikar sonuçlarını değil, yaşamaya başlama olanağını görüyoruz. Artık yapacak bir şeyimiz yok, bu olanağı üstlenip; yaraticiligimizi, arzularımızı maddileştirme gücümüzü, Gerçek’i tefekkür etme değil yaratma gücümüzü gündelik yaşam alanında temellendirerek, onu bir yaşam deneyimine dönüştürmek dışında. Bu bizim yaşamsal alanımız. Geride kalan her şey ölüdür.

Anlamak isteyenler anlayacaktır. Şimdi her birinizi zavallı küçük hayatlarına zincirleyen görünmez hücreleri parçalamanın zamanıdır. Bu yalnızca veya zorunlu olarak karakollara saldırmayı, bankalar ve alışveriş merkezlerini ateşe vermeyi gerektirmez. Bir kişinin koltuğunu ve kendi hayati üstüne pasif tefekkürü terk edip, kişisel olan her şeyi geride bırakarak konuşmak ve dinlemek için sokağa çıktığı an, toplumsal ilişkiler alanında nükleer bomba kuvvetinde bir bozma etkisini içerir. Bunun nedeni tam da herkesin kendi mikrokozmosuna (bu ana dek) sabitlenmesinin atomun çekim kuvvetinden kaynaklanmasıdır. (Kapitalist) dünyayı döndüren kuvvet. İkilem budur: isyancılarla ya da yalnız. Bir ikilemin aynı anda hem bu kadar mutlak hem de gerçek olabildiği, gerçekten de az görülen bir zamandayız.

Atina Ekonomi ve İşletme Okulu İşgal İnisiyatifi - 11.12.2008

Çev: Gökhan -Eylem

2008-12-12T05:46:00.000-08:00

2008-11-18T07:07:00.000-08:00

Karşılaşma ! Come Across!

2008-10-18T15:06:00.000-07:00

jonathan ve chiristine'e :)
http://blogs.bootsnall.com/seeingspain/

yaşasın çöpler V

2008-10-18T15:05:00.000-07:00

yaşasın çöpler IV

2008-10-18T15:04:00.000-07:00

yaşasın çöpler III

2008-10-18T15:03:00.000-07:00

yaşasın çöpler II

2008-10-18T15:02:00.000-07:00

yaşasın çöpler !

2008-10-18T14:59:00.000-07:00

şenlikli kurabiye

2008-09-29T02:44:00.000-07:00

Malzemeler:

1 yumurta
1 su bardağı pudra şekeri
1 paket margarin
1 paket vanilin
1/2 paket kabartma tozu
isteğe göre bu karışıma kakao, ceviz,
tarçın, limon kabuğu rendesi, çikolata.vb

eklenebilir.

Yapılışı:
hepsini bir güzel yoğuruyoruz.
yumuşacık (kulak memesi yumuşaklığında) olmalı. bu kıvama gelen hamuru hava almayacağı bir şekilde paketleyip buzdolabında yarım saat dinlendiriyoruz.
sonrası malum...
sıcak fırında (200 derece) 15-20 dakika...
afiyet olsun...

dada ölmedi, kalbimizde yaşıyor !

2008-09-17T09:48:00.000-07:00

Bizim için birer HİÇSİNİZ !
Tanrılarınız gibi: HİÇ !
Bürokratlarınız, yöneticileriniz gibi :HİÇ !
Ressamlarınız, şairileriniz gibi: HİÇ !
Bana saldınp, dişlerimi sökseniz de suratınıza aptal öküzler olduğunuzu haykıracağım..."
Dada

uçurum...

2008-09-06T18:04:00.000-07:00

Bir ağaç sürüsünün üstünden
Çok ağaçlı bir ağaç sürüsünün üstünden
Kesilmiş limon dilimleri gibi düşüyor güneş
Votka bardağımın içine
Benim olmayan bir sevinç duyuyorum.

Kesiyorum durduğumuz yeri ortasından
Ey görünüş! seni bir yerinden hiç anlamıyorum
Dibimde değil ayaklarımın, damarlarında
Derinliğini orda tutan, orda harcayan
Uçsuz bucaksız bir uçurum.

Zamanla değil, bir yerde
Benim olmayan bir şeyle yaşlanıyorum
Geçiyorum ilk şeklimi tüketerekten
Ağır ağır yanan bir tuğla harmanını
Billurdan sarkaçlarıyla.

Kalbim, sersemliğim benim..

Edip Cansever

Cennet....

2008-09-06T17:48:00.000-07:00

Kaya Köy'ün incir ağacı....

2008-09-06T17:34:00.000-07:00

Karşı Festival

2008-08-27T08:54:00.000-07:00

İnsan yokken de “oyun” vardı diye anlatıyordu Homo Ludens adlı kitabında Huizinga. O köpek yavrularının oyunlarını örnek verirken benim aklıma her zamanki gibi kediler düştü :)

Küçük bir kedi yavrusunu hayal ettim. Yerde rüzgarla hafif hafif kıpırdayan ağaç dalına çok ama çok kızmış gibi bakıyor, iyice kabartıp tüylerini ve kendini, yan yan ona doğru koşuyor, büyük bir yaratıkla boğuşuyormuş gibi kuru dal parçasıyla oynamaya başlıyor. Aslında ne çok kızgın ne de karşısında boğuşabileceği bir başka canlı var.
Büyük belgesel senaristleri kedi yavrusunun kaslarını geliştirmek için oyun oynadığını anlatır bize… oyunu kas geliştirme sporları zanneden, avcılığın bir spor olduğuna bizi inandırmaya çalışan bir zihniyetin yaratıcılıktan yoksun diliyle doğayı anlamaya çalışıyoruz. Kendimizi anlamaya çalışıyoruz.
Her birimizin çocukluğunun üzerinden buldozer gibi geçen sistem oyunun keyif ve arzuyla yoğrulmuş, katılımcı eylemliliğini ve tatminini elimizden alıp götürdü.
oyun, şenlik, karnaval ve neşe….
1960’lı yıllar tüm bunların devrimci teorilerle ilk buluşmaları değilse de en coşkulu buluşmalarıdır. 68 Mayıs’ının alaycı ve karnavalesk havası, mevcut sisteme karşın bilinçli bir tercih olarak şenliğin yüceltilmesi bu gün bile hepimizi fazlasıyla heyecanlandırıyor. O tarihlerden bu güne, bir sokak duvarına yazılmış slogan, tahrik ve tahrip gücü yüksek bir davet gibi: “Arzularını serbest bırak!”
Oysa ki bize hep ne istediğimiz soruldu ve biz hep neyi istediğimizi bulmaya çalıştık. Bir süper marketin vitrinlerinde ki akşam yemeklerinden, üniversite tercih kitapçığındaki bölümlerden , emlakçının camına yapıştıran kiralık evlerden hangisini istediğimize karar veriyoruz. Henüz arzularımızla karşılaşmaktan çok uzakta gibiyiz. Arzu kavramının etrafında şekillenen bir direniş biçimi olarak, şenlik ve oyun düşüncesine gündelik hayatımızda hiç yer kalmıyor. Bize dayatılan gündelik hayatı kısa bir süreliğine askıya alabileceğimiz festivallere koşa koşa gitmemiz belki bu yüzden.
“İnsan kendini özgür hissedemediği yerde oyun oynayamaz”.
Günümüzde, şans oyunlarının, tv’deki yarışma programlarının vasatlığıyla bir gösterilen oyun, kapitalizmin telafi etme gücüyle tüm gerçek işlevlerinden soyutlandı. Tıpkı bir karşı festivalin tüm radikalizminin sistem tarafından ıslah edilmesi gibi. Barışarock bizim karşı festivalimizdi. Kısa bir süreliğine de olsa içinde yaşadığımız toplumsal düzeni, gerçekliği askıya alabileceğimiz, bir öncekinden farklı bir günü deneyimleyeceğimiz bir zaman aralığıydı. Geçen yıl organizasyonda görev alanların ve festival katılımcılarının renklerine bürünen alanda ki küçük çay bahçesinde bu yıl polis üniformalarının donuk lacivert rengi fazlasıyla baskındı.
Oyun makineleri parayla çalışıyordu, festival alanına yerleşen küçük tüccarlar bekledikleri hasılatı yakalayamadıklarından keyifsiz görünüyorlardı. Festival katılımcılarından çok festival tüketicilerinin varlığı ortama hakimdi. Sabaha kadar küfür eden ve “karı”lardan konuşanların gürültüsüyle uyuyamadığım ilk geceden sonra yani ikinci gece, kendimi hala tarif edemediğim bir hisse gömülü buldum. Aynı vasatlıkta devam eden bol küfürlü karı muhabbetinin, çadırında kısa şortlarıyla uyuya kalan kızlara tecavüz fantazisine dönüşmesi, tecavüzün burada ayıp bir şey olmadığını söyleyen bir diğerinin zavallı aklı, durmadan sikmekten ve koymaktan bahseden bir diğerinin dayanılmaz sesi… bana başka bir dünyanın mümkün olduğunu değil olamayacağını hissettirdi. Öyle kızmış öyle rencide olmuş hissettim ki kendimi, çadırlarına dalıp bağırmaya başladım.
Barışarock’tan ayrılmak için otobüse bindiğimde, yükselen müzik sesini hala duyabiliyordum. Tam ayrılırken duyduğum bu son şarkının sözleri, hiçbirimize yabancı gelmeyecektir:
“Havasına suyuna taşına toprağına /Bin can feda bir tek dostuma/Her köşesi cennetim ezilir yanar içim/
Bir başkadır benim memleketim”
Bu yıl ki Barışarock festivalinden döndüğümde fırsatım olsaydı bile orda bir gece daha kalmayacağımı biliyordum. Yaşanılan bu durumu sadece Barışarock orginizasyonunda görev alan insanların başarısızlığı olarak görmek gibi bir kolaycılığa kaçamayacağım. Kapitalizmin telafi makinesine kaptırdığımız bizim karşı festivalimizdi. Kapitalizm onun içini daha fazla boşaltmadan biz onu fes ettik belki de…

İyi de yaptık diyorum…

OzA

Veronica'nın ikili yaşamı...

2008-08-11T12:31:00.000-07:00

bu filmi izledikten iki hafta sonra, benim gibi "Selam Oza!" diyerek söze başlamayı seçmiş bir blogla karşılaştım.
blogla karşılaşmamda, sörf canavarı, yosun gözlü sevdiceğimin katkısı tartışılmazdır elbette ki.
doğruyu söylemek gerekirse, bloğu gezerken içimden "biraz fazla benzemiyor muyuz yahu!?" diye geçirmeden edemedim. filmin insanda bıraktığı gizemli, şiirsel, belki biraz da tekinsiz ruhhiyatı henüz üzerimden atmışken, karşıma çıkan bu süprizin keyifli, gizemli, belki biraz da tekinsiz ruhhiyatını doyasıya yaşadım.
siteyi ilk duyduğum an, yüzümün huysuzca buruşmadığını söyleyemem. ama sonra içinde dolandığım şey yüzüme bir tebessüm ekledi....
belki barışarockta çekilen bir fotoğrafın kadrajına ikimizde girmişizdir...

8 Mart 2008...

2008-03-10T09:01:00.000-07:00

International Situationist

2008-02-22T11:40:00.000-08:00

Dil sorunu, varolan yabancılaşmayı ortadan kaldırmaya çalışan güçlerle, onu sürdürmeye çalışanlar arasındaki mücadelenin odağında bulunur ve bu mücadelenin yer aldığı alanların hiçbirinden ayrılamaz. Kirlenmiş havanın içinde yaşadığımız gibi, dilin de içinde yaşıyoruz. Mizahçılar ne derse desin, sözcükler oyun oynamıyor. Ne de, düşleri saymazsak eğer, Breton'un sandığı gibi sevişiyorlar. Sözcükler iş yapar: yaşamın egemen örgütlenme biçimi adına iş görürler. Ama yine de tümüyle otomatikleşme-mişlerdir. Bilgilendirme (Information) kuramcıları için üzücüdür bu ama, kendi başlarına «bilgi verici» değildir sözcükler; en ince hesapları bile altüst edebilecek güçlere sahiptirler. İktidarla birlikte varolurlar ve onunla ilişkileri —hem modern hem de klasik anlamıyla— proleterlerin iktidarla ilişkilerine benzer. Hemen hemen sürekli çalıştırılırlar; kendilerinden her türlü anlamın ve anlamsızlığın sıkıp çıkarılabilmesi için tam gün sömürülürler; yine de, bir bakıma, temel olarak tuhaf ve yabancı kalırlar.
İktidar sözcüklerin çarpıtılmış, resmi anlamlarını öne sürer hep; deyim yerindeyse, bir giriş kartı taşımak zorunda bırakır onları; içlerinden bazılarının fazla mesai yaptığı üretim sürecin deki yerlerini belirler ve sonunda ücretlerini de öder. Sözcüklerin kullanımına ilişkin olarak Lewis Carroll'un Humpty Dumpty tipi oldukça doğru bir saptama yapar: «sorun, hangisinin usta atanacağı — hepsi bu». Bu alanda sorumluluk yüklenmiş bir işveren olarak Humpty Dumpty, çok çalıştırdığı sözcüklere fazla mesai ödediğini de belirtir. Biz, sözcüklerin başkaldırması diye bir şey olduğunu, işbaşını terkedebildiklerini, açıkça direndiklerini de anlamalıyız. Baudelaire'den Dadacılara ve Joyce'a kadar bütün modern edebiyatta belirgindir bu; toplumun genel devrimci bunalımının bir göstergesidir.

İktidarın denetimi altında dil, her zaman, sahici duyuş ve yaşantıdan başka bir şeyi gösterir. Zaten, toptan bir karşılaşma ve sorgulamayı mümkün kılan da budur. Dilin örgütlenmesi öyle bir karışıklık içine düşmüştür ki, iktidarın dayattığı iletişim bir sahtekârlık ve aldatmaca olarak çıkar karşımıza. Henüz başlangıç halindeki bir sibernetik iktidar, bundan böyle bilgilendirmenin tek mümkün iletişim yolu olmasını sağlamak amacıyla dili kendi denetlediği makinelerin denetimi altına sokmak için boşuna uğraşmaktadır. Bu alanda bile çeşitli dirençler belirmektedir: elektronik müzik (çok sınırlı ve bulanık kalsa da) makineleri dilin lehine saptırarak egemenlik ilişkisini tersine döndürmeye yönelik bir çaba olarak görülebilir. Ama gerçek muhalefet çok daha genel, çok daha radikaldir. İster eskiden olduğu gibi sanat biçiminde, isterse modern bilgilendirmecilik biçiminde olsun, her türlü tek yönlü «iletişim»in karşısındadır. Her türlü ayrışmış biçimiyle iktidarı ortadan kaldıracak bir iletişime çağırır insanları. İletişimin olduğu yerde devlet yoktur.

İktidar, çalıntı mallarla beslenir. Kendisi hiçbir şey yaratmaz, varolanı korur sadece. Sözcüklerin anlamını o yaratıyor olsaydı, ortada şiir kalmaz, sadece yararlı «malumat» olurdu. Muhalefet kendini dille ifade edemezdi; her türlü yadsıma ancak dilin dışında, sözcükleri anlamlarından soyan ve bir harfler yığınına indirgeyen bir malzemeyle yapılabilirdi ancak. Dilin devrimci an'ından (moment'inden) başka nedir ki şiir? Tarihin devrimci anlarından ve kişisel yaşamın tarihinden ayrılabilir mi hiç?

İktidarın dil üzerindeki egemenliği, bütünlük üzerindeki egemenliğine benzer. Ancak bütünlüğe her türlü doğrudan göndermesini yitirmiş bir dil, bilgilendirmenin temeli olarak iş görebilir. Bilgilendirme (information, Fransızca'da haber anlamına da gelir) iktidarın şiiridir: yasa ve düzenin karşı-şiiri, varolanın dolaylı çarpıtılmasıdır. Buna karşılık şiir, gerçeklik içinde dolaysız iletişim olarak, bu gerçekliğin gerçekten değiştirilmesi olarak görülmelidir. Şiir, özgürleşmis, kendi zenginliğini yeniden kazanmış dilden başka bir şey değildir: kalıplaşmış imlemeleri yıkan ve aynı anda sözcükleri, müziği, çığlıkları, jestleri, resmi, matematiği, olguları, eylemleri kucaklayan dil. Bu yüzden şiirin varlığı, sosyo-ekonomik yapının belli bir evresinde, hayatı yasama ve değiştirme imkânlarının zenginliğine bağlıdır. Söylemek bile fazla, şiirin kendi maddi temeliyle bu ilişkisi tek yönlü bir bağımlılık değil, karşılıklı bir etkileşimdir.

Şiirin yeniden bulunuşu, devrimin yeniden yaratılmasından ayırdedilemez bazen; Meksika, Küba ve Kongo devrimlerinin belli evrelerinde de böyleydi nitekim. Kitlelerin eylem halinde şairlere dönüştüğü devrim dönemleri dışında devrimin bütünlüğünün yaşatılabileceği, sahipsiz bir gölge gibi, gerçekleşmemiş ancak yakın bir olasılık olarak yaşatılabileceği tek yer, şiirsel serüvenin dar çevreleridir. Şiirsel serüven dediğimiz, zor, tehlikeli ve hiçbir zaman kesin güvencesi olmayan bir şeydir (belli bir dönemde, nerdeyse imkânsız olan davranışların toplamıdır aslında). Kesinlikle bilebileceğimiz tek şey, artık neyin bir dönemin şiirsel serüveni olmadığıdır: bir dönemin resmi icazet almış, sahte şiiri. Nitekim, gerçeküstücülük, kültürün ve günlük hayatın baskıcı düzenine karşı saldırısının parlak günlerinde, kendi güç kaynağını, haklı olarak, «gerekirse şiirleri bile olmayan bir şiir» biçiminde tanımlayabiliyordu. Oysa bugün IS için sorun, zorunlu olarak şiirleri olmayan bir şiir yaratmaktır. Şiirle ilgili olarak söylediklerimizin, yeni bir «şiir-yazma-sanatı»nı savunan gericilerin yaptıklarıyla hiçbir ilgisi yoktur yaptıkları, biçimsel modernizmin en az köhnemiş olanından kaynaklansa bile. Şiiri gerçekleştirmek, hem olayları hem de bu olayların dillerini aynı anda ve birbirinden kopmaz bir biçimde yaratmak demektir.
Bütün grup içi diller —genç insanların doğrudan ilişkilerle oluşturdukları gruplaşmaların dilleri; bugünkü avant-garde (öncü) akımların, kendi kendilerini tanımlama arayışı içinde, kendi iç kullanımları için geliştirdikleri diller; geçmiş çağlarda, trobar clus ve dölce stil nuovo gibi nesnel şiirsel üretimde kullanılan diller— belli bir dolaysız ve saydam iletişimi, karşılıklı tanıma ve uyumu amaçlar ve gerçekleştirir. Ancak, bu tür deneysel girişimler, değişik biçimlerde tecrit olmuş küçük grupların işi olmuştur hep. Bunların yarattığı olaylar ve şenlikler, her zaman dar sınırlara hapsolmak zorunda kalmıştır. Devrimin sorunlarından biri de, bu türden Sovyetlerin ya da iletişim konseylerinin bir federasyonunu oluşturarak, artık düşmanın iletişim ağına, yani iktidarın diline bağımlı kalmayacak ve böylece dünyayı kendi isteği doğrultusunda dönüştürebilecek aracısız bir iletişimi harekete geçirmektir.

Sorun, şiiri devrimin hizmetine vermek değil, devrimi şiirin hizmetine sokmaktır. Devrim, ancak böylelikle kendi tasarısına ihanet etmemiş olabilecektir. Tam da devrimin artık ortadan kalkmış olduğu bir anda kendilerini onun hizmetine sunan ger-çeküstücülerin hatasını tekrarlamayacağız. Kısmi kalmış ve hızla ezilmiş bir devrimin anısına bağlı kalan gerçeküstücülük, çok geçmeden, seyirlik topluma ait bir reformizm türüne dönüştü. Yürürlükteki seyirliğin egemen örgütlenmesinin içinde kalarak, onun belli bir biçiminin eleştirisi oldu. Gerçeküstücüler, seyirliğin her türlü içsel gelişmesi ya da modernleşmesinin, iktidar tarafından, şifresini yalnız kendi bildiği kodlanmış bir dile tercüme edildiğini anlayamamış görünüyorlardı.
Her devrim, şiirde doğmuştur ve her şeyden önce şiirin gücüyle yapılmıştır. Devrim kuramcılarının bir türlü göremediği bir olgudur bu. Ve alışılmış devrim ve şiir kavramlarına bağlı kalındıkça, hiçbir zaman anlaşılamayacaktır. Ama karşı-devrimci-ler bunu genellikle sezinlemişlerdir. Şiir her ortaya çıktığı yerde dehşete düşürür onları. Ellerinden geleni yaparlar şiirden kurtulabilmek için; engizisyondan salt üslup incelemelerine kadar her türlü şeytan kovma yolunu denerler. «Bütün zamanları elinde tutan» gerçek şiir anı daima tüm dünyayı ve tüm geleceği kendi amaçlarına göre yeniden yönlendirmek ister. Devam ettiği sürece de talepleri hiçbir uzlaşma kabul etmez. Tarihin tüm ödenmemiş borçlarını yeniden gündeme getirir. Fourier ve Pancho Villa; Lautréamont ve —izleyicileri bugün yeni grev biçimleri geliştirmekte olan— Asturias'ın maden işçileri; Kronstad'lı ve Kiel'li denizciler; ve bizimle birlikte ya da bizsiz, uzun bir devrim için mücadeleye hazırlanan herkes, yeni şiirin yaratıcılarıdır.

Şiir, giderek daha açık bir biçimde, tüketim toplumunun boşluk noktası, karşı-maddesi durumuna gelmektedir, çünkü tüketilebilir bir şey değildir (tüketilebilir bir nesnenin modern tanımına göre: tecrit olmuş ve edilgin tüketicilerden oluşan bir kitlede yer alan herkes için aynı değerde olan bir nesne). Alıntılanan bir şiir artık hiçbir şey değildir, o ancak eski bağlamından çalınarak, bozulup değiştirilerek yeni bir bütünlük içinde kullanılabilir (detournement). Yoksa, şiir tarihininin incelenmesi, akademik bir egzersiz olmaktan öteye geçmez. Şiir tarihi, tarihin şiirinden bir kaçış yoludur sadece — tabiî, eğer tarih kavramından, yöneticilerin seyirlik tarihini değil, günlük yaşamın ve bunun özgürleşmesinin tarihini, her bireysel yaşamın ve onun gerçekleştirilmesinin tarihini anlıyorsak.

Eski şiirin «koruyucularının» rolü hakkında da hiçbir kuşkuya yer olmamalı. Devlet çok farklı bir takım nedenlerle cehaleti ortadan kaldırmaya çalışırken, bunlar da eski şiiri daha çok yaymaya çalışırlar. Bir tür müze müdürüdür bu adamlar. Şüphesiz dünyada bir şiir kütlesi kalır hep, ama bunları yeniden canlandıran, iletişime sokan, kullanan yerler, anlar ya da insanlar yoktur ortada. Ortaya çıkabilmelerinin tek yolu da bozup değiştirme (detournement) pratiğidir; çünkü hem yeni kazanılmış hem de yitirilmiş bilgiler eski şiirin kavranışını değiştirmiştir; çünkü ne zaman eski şiir etkin bir biçimde yeniden bulunursa, belli olaylar bağlamına oturtulmuş olacak ve bu da ona yeni bir anlam kazandıracaktır. Ama en önemlisi, şiiri mümkün kılan bir ortam, geçmişin şiirsel başarısızlıklarını yeniden ortaya sürmemelidir (bu başarısızlıklar, şiir tarihinin başaşağı çevrilen ve böylece başarı ve şiirsel anıt olarak sunulan kalıntılarıdır aslında). Böyle bir durum, doğal olarak, kendi şiirinin iletişimine (ve mümkünse, egemenliğine) yönelecektir.

Şiir arkeolojisi, modern seyirliğin yarattığı yeni bir cehalet içinde yaşayan kamuoyu için uzman sanatçıların uzunçalarlara doldurduğu geçmiş şiirden seçmeleri yeniden ısıtmakla uğraşırken, bilgilendirmeciler de emirleri kolayca aktarabilmek için her türlü «özgürlük fazlasını» yok etmeye çalışmaktadırlar. Otomasyon kuramcıları hem hayattaki hem de dildeki değişkenleri yasaklayarak ve ortadan kaldırarak, otomatik bir kuramsal düşünüş üretmeyi amaçlamaktadırlar. Ama boyuna takılıp kaldıkları engeller vardır burda. Örneğin, bilgilendirmede bir uluslararası standartlaşmayla birlikte geçmiş kültürlerin de bilgilen- dirmeci bir revizyonunu gerçekleştirmeye başlamış olan çeviri makineleri, önceden hazırlanmış programlarının kurbanı olmaktadırlar: bu programlar, yapılarının bir gereği olarak, bir sözcüğün kazandığı herhangi bir yeni anlamı da, onun geçmişteki diyalektik çokanlamlılığını da kaçırırlar. Böylece dilin yaşamı— kuramsal kavrayıştaki bütün ilerlemelere bağlı olan bir yaşamdır bu («Düşünceler gelişir; sözcüklerin anlamı da bu gelişmeye katılır») — resmi bilgilendirmenin makine dünyasının dışında bırakılır. Ama bu aynı zamanda, özgür düşüncenin, bilgilendirmeci polis tekniklerinin ulaşamadığı belli bir gizlilik içinde örgütlenebileceği anlamına da gelir. Bulanık olmayan, tekanlamlı işaretler ve otomatik ikili sınıflandırma arayışı, varolan iktidarla çok açıktan bağlantılıdır ve aynı onun gibi eleştirilebilir. Bilgilendirme kuramcıları, en taşkın, en çılgın tasarılarında bile, seçmiş oldukları geleceğin hantal, kaba bir görünümünü sunmanın ötesine geçememektedirler; günümüz toplumunun egemen güçlerinin de peşinde olduğu aynı yeni cesur dünyadır(*) bu gelecek tasarımı: sibernetik bir devletin kurulması. Şu anda oluşmakta olan teknokratik feodalizmdeki lordların vasalları, bütün bu adamlar. Soytarılıklarının masum bir yanı yok: krala dalkavukluk etmek yaptıkları.

Bilgilendirmecilikle şiir arasında yapılacak seçimin eski şiirle bir ilgisi olamaz artık. Tıpkı klasik devrimci hareketin bugünkü hiçbir biçiminin, yaşamın egemen örgütlenişine karşı hiçbir yerde gerçek bir alternatif oluşturamaması gibi. Yine bu yargıya dayanarak, üretildiği ve tüketildiği eski biçimleriyle şiirin yok olduğunu ve etkili, beklenmedik biçimlerde yeniden ortaya çıkacağını ilan ediyoruz. Şiirsel emirler yazmanın zamanı değil şimdi; bunları yerine getirmek, gerçekleştirmek zorundayız.

(*) Aldous Huxley'in teknolojinin egemenliğindeki bir geleceği anlattığı Brave New World (Yeni Dünya) kitabına bir atıf [Ç.N.]
Çeviren: Nusret Erem

‘Akıntıya Karşı’ dergisinin Ocak 1986 tarihli birinci sayısından alınmıştır.

Rilke’den genç bir şaire mektuplar….

2008-02-17T11:10:00.000-08:00

  (…) Sevmek de iyidir, çünkü zordur sevmek. İnsanın insanı sevmesi: Bize verilmiş ödevlerin hepsinden zoru budur belki, tüm sınırların ötesinde bir ödevdir, en son sınama ve deneme, diğer bütün uğraşların kendisi için bir hazırlık sayılacağı bir uğraştır. Bunun içindir ki, genellikle bütün işlerde henüz toy gençler sevmenin üstesinden gelemez; sevmeyi öğreneceklerdir henüz. Tüm varlıklarıyla, yalnızlıklar ve korkular içinde hop hop atan yüreklerinin çevresinde biraraya toplanmış bütün güçleriyle sevmeyi öğrenmeleri gerekmektedir. Ama çıraklık denen şey kendi içinde kapalı uzun bir dönem oluşturur hep, dolayısıyla sevmeyi öğrenmek de yaşamın hayli içlerine dek uzanır, sürer epey zaman: Seven kişiyi çoğalmış ve derinleşmiş bir yalnızlıktır bekler. Bir kez sevgi bir başkasında erimek, bir başkasına sunmak kendini, bir başkasıyla erimek değildir (çünkü henüz arılaşıp durulaşmalardan uzak, henüz gelişimini tamamlamamış, henüz dirlik düzenden yoksun bir kimsenin bir başkasıyla birleşmesi ne önem taşır); kişi için olgunlaşmanın , kendi içinde bir şey olmanın, dünya olmanın, bir başkası uğruna kendisi için bir dünya olmanın yolunda yüce bir fırsattır sevgi; kişiye yöneltilen, alçakgönüllü diye nitelenemeyecek geniş kapsamlı bir istektir bir kimseyi başkaları arasından seçip ötelere çağıran bir güçtür. (…)

Maurice Barres'in Davası...

2007-12-22T07:10:00.001-08:00

Soldan Sağa: Aragon, adı bilinmeyen biri, Breton (Saplı Gözlüğüyle), Tzara, Soupault, Fraenkel, Barres'in Tahta Mankeni, Ribemont Dessaignes, Peret, Rigaut, Hilsum, Charchoune.

Dadacılarla Sürrealistlerin birbirinden tamamen koptukları meşhur "zihnin güvenliğine saldırı" isimli dava... bu fotoğrafı bulduğuma çok seviniyorum:) bu arada fotoğraf 1921 yılına ait.

Beden Giysi İktidar

2007-12-21T15:02:00.000-08:00

Nefes alıp verdiği bu dünyanın üzerinde kendi yaşamının anlamını arayan insanın yolu sıklıkla bu dünyanın dışına, daha aşkın başka dünyalara düşer. Öncelikle büyük dinlerin insanlara öğrettiği gibi gerçek dünya başka bir yerdedir ve tıpkı bu dünyanın geçici olması gibi bu dünya üzerinde bizi temsil eden bedenlerimizde geçicidir ve gerçek değildir. Beden ve ruh ilişkisi üzerine pek çok şey söylenmiş, genellikle beden ruhun bir taşıyıcısı olarak görülmüş ve ruh daha üstün tutulmuştur. İnsan davranışlarının bedensel niteliğini toplumsal hareket içinde değerlendirirken temel dayanak olarak, bedeni hareket ettiren zihin, ruh veya tinin varlığı kabul edilmiştir.

Buradan daha gerçek bir başka dünyanın olmadığı bilgisini taşıyarak bakışımızı üzerinde yaşadığımız dünyaya çevirelim. Fark edeceğiz ki bizi biz yapan tüm yönleri birleştiren bedenimizle baş başayız. Düşünsel olarak yadsıdığımız bedenimiz her ne kadar ikincil gibi görünse de hakim ideolojilerin ve iktidarların ilgi alanlarında ilk sıralarda yer aldığını unutmamak gerek. Bedenin, 1980’li yıllarda sosyolojinin gündemine artan bir yoğunlukla girmesi, ‘Beden Sosyolojisi’ nin hızla gelişen bir dal olması, beden üzerindeki baskının eskiye göre çok daha derinleştiğinin ipuçlarını bize verir.

Eğitim, sağlık, askerlik, cinsellik ve hapishane gibi konularda, kent planlamacılığında, sistemin bedene yönelik müdahaleleri görmezden gelemeyeceğimiz bir tahakküm ilişkisi içermektedir. Bu gün F Tipi cezaevlerinde izole edilen bedenlerle, gönüllü olarak F Tipi apartmanlarında yaşayan bedenlerin birbirlerinden çok ta farklı bir kaderi paylaşmadığını söylemek yanlış olmayacaktır. Alt komşumuzun trajik ölümünü TV ekranından izler, başsağlığı mesajımızı ise telefonla bildirirken işin içinde bedenimiz yoktur. İnternet üzerinden alışverişimizi yaparken, yeni arkadaşlar edinirken, aşık olurken, kavga ederken, bilgi alıp bilgi verirken de bedenimiz, görüntüsü, cismi, kokusu, rengi ve duygusuyla işin içinde değildir. Oysa ki bedenin de bir dili vardır ve pek çok zaman sözün anlattığından daha fazlasını verir. Arabalar, televizyon, bilgisayar ve içinde yaşadığımız daireler, bize sokaktan ve diğer bedenlerden izole edilmiş sahte özgürlük alanları sunuyorlar.

OzA