oza

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Mon, 15 Jun 2009 18:42:00 +0000

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Mon, 15 Jun 2009 18:33:00 +0000

tek gözü kalmış cavanar

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Mon, 15 Jun 2009 18:29:00 +0000

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Fri, 22 May 2009 20:31:00 +0000

La Loba, Kurt kadın

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Wed, 25 Feb 2009 23:14:00 +0000

Herkesin gönülden bildiği, fakat çok az insanın gördüğü gizli bir yerde yaşayan yaşlı bir kadın vardır. Doğu Avrupa masallarındaki gibi, kaybolmuş ya da başıboş dolaşan insanların ve arayış içindekilerin, yaşadığı yere gelmelerini bekler gibidir.

İhtiyatlıdır, genellikle kıllarla kaplıdır, her zaman şişkodur ve özellikle arkadaşlıktan köşe bucak kaçmaya çalışır. Hem gaklar, hem gıdaklar; genellikle insan sesinden çok, hayvan sesi çıkarır.
Tarahumara yerli bölgesindeki çürük granit yamaçlarda yaşadığını söyleyebilirim. Ya da Phoenix dışındaki bir pınarın yanında gömülü olduğunu. Belki de arka penceresinden sarktığı köhne bir arabada, güneydeki Monte Alban’a (Eski Meksika) giderken görülecektir. Belki de El Paso’nun yanındaki otoyolda beklerken veya kamyoncularla Morelia’ya (Meksika) av tüfeği taşırken veya sırtında tuhaf şekillerdeki yakacak odunlarla Oaxaca’nın yukarısındaki pazara giderken fark edilecektir. Birçok ismi vardır: LA Huesera (Kemik Kadın), La Trapera (Toplayıcı Kadın) ve La Loba (Kurt Kadın).

La Loba’nın tek işi kemik toplamaktır. Özellikle dünyada kaybolma tehlikesinde olanları toplayıp korur ve saklar. Mağarası her cinsten çöl yaratığının kemikleriyle doludur: Geyik, çıngıraklı yılan, karga. Ama uzmanlık alanı kurtlardır.

Montana’larda (dağlarda), arrayo’larda (kurumuş dere yataklarında) kurt kemikleri arayarak toprağı didik didik eder, sürünür, emekler. Bütün bir iskeleti bir araya getirdiğinde, son kemik yerine yerleşip yaratığın güzelim beyaz heykeli gözlerinin önünde uzanıverdiğinde, ateşin yanına oturur ve hangi şarkıyı söyleyeceğini düşünür.

Emin olduğunda ise, ciriatura’nın yanında durur, kollarını üzerine kaldırır ve şarkı söylemeye başlar. O anda kurdun kaburga kemikleri ve bacak kemikleri ete kemiğe bürünmeye başlar ve yaratık kürkle kaplanır. La Loba şarkı söylemeye devam eder. Ve yaratığın bedeni varoluşa daha çok yaklaşır; kuyruğu kabarık ve güçlü bir şekilde yukarıya kıvrılır.

Ve la loba daha çok şarkı söyler ve kurt yaratık soluk alıp vermeye başlar.

Ve la loba şarkısını öyle derinden söyler ki, çölün zemini sallanır ve o şarkı söyledikçe kurt gözlerini açar, ayağa fırlar ve kanyona doğru koşarak gözden kaybolur.

Koşusunun bir yerinde, isterken koşusunun hızı, ister yolunun bir nehre düşmesi, isterse de güneşten ve aydan gelen bir ışının tam yerine denk gelmesi yüzünden olsun, kurt birden bire, özgürce ufka doğru koşarak kahkahalar atan bir kadına dönüşür. Öyleyse, unutmayın, çölde dolaşıyorsanız ve gün batımı da yakınsa ve hani biraz da kaybolmuşsanız ve yorgunsanız şansınız yaver gidiyor demektir, çünkü la loba sizden hoşlanabilir ve size bir şey gösterebilir- ruha dair bir şey.

“Clarissa P. Estes’in Kurtlarla Koşan Kadınlar adlı kitabından alınmıştır.”

Ölü Bir Deniz Yıldızı

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sun, 08 Feb 2009 22:53:00 +0000

Ey sonbahar! ey düşsel yolculuk! seni
dolaştım yaz sıcaklarında, bekledim
duydum ki benim değildi artık, doğanın
kalbiydi uçurumlar toplamı kalbim.
(...)

E. Cansever

Lesbos'daki Genel Toplantının Açıklaması

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Fri, 19 Dec 2008 09:25:00 +0000

14 aralık 2008 Pazar

Biz 10 maskeliyiz.

1 haftadan beri binlerce öfkeli genç öğrenci, üniversiteli, işsiz, işçi hepimiz ülkenin her yerinde sokaktayız ve devlet şiddetiyle mücadeleyi sürdürüyoruz.
15 yaşındaki Alexis’in bir özel birim polisi tarafından öldürülmesinin yol açtığı isyan. Kaynağını korkunç gündelik yaşamlarımızdan hepimizin tanıdığı bir cinayet.
İlk şoktan sonra herkes isyanı dindirme konusunda üstüne düşeni yaptı. Hükümet panzerleriyle ve özel birimler göz yaşartıcı gazlarla, sivil polislerle ve faşistlerle.Sol partiler gibi sağ partiler de anayasaya olan bağlılıklarıyla. Televizyon kanalları ve medya önemli şeyleri gizleyerek felaket havası yarattı.
Herkes korku ve dehşet içinde.. Çünkü bizim ilk patlama olduğumuzun daha büyük isyanın yakında geleceğinin farkındalar. Çünkü kaybedecek birşeyimiz olmadığını görüyorlar.
Mala verilen zarar miti
Biz kör bir şekilde önümüze gelen herşeyi kırmıyoruz ve komşularımızın küçük dükkanlarını hedeflemiyoruz. Halkı korkutmak için mala verilen zararlarla ilgili yaptığı televizyon konuşmasında Atina Esnaf Derneği kendisi bunu söyledi : Atina'daki mağazalar için ekonomik herhangi bir problem yok, çoğu sigortalı. Tek problem eylemler nedeniyle insanların alışverişe çıkamamaları. Bizim hedefimiz katil polisler, bankalar, tüm ülkedeki devlet araçları. Televizyonların ne söylediğinin önemi yok, insanlar bunu biliyorlar ve tüm şehirlerde de bildiklerini gösteriyorlar.
Maskelinin miti
Bizi görebilin diye maskelendik. Çünkü yoksa televizyonun kör edici ışığı bizi saklar. Maskelendik çünkü kendimiz için bir şey istemiyoruz, herşeyi herkes için istiyoruz. Hiyerarşi istemiyoruz. Herkesin gözlerimize bakmasını istiyoruz. Kendimizi maskelenmeye zorlanmış hissettik. Çünkü kameralar hiç beklemediğin yerlerde gizli ve katiller onları bizi hedeflemek için kullanıyorlar. Ve çünkü biz onları ellerine düşmemek ve zaman kazanmak için 2 kat daha uzun soluduğumuz göz yaşartıcı gazlarıyla, kansere yol açan kimyasallarıyla biliyoruz.
Şiddet miti
Üretim metodları yasal şiddet. Güç yasal şiddet. Polis yasal şiddet. Hapishane yasal şiddet. Adliye yasal şiddet. İşsizlik yasal şiddet. İşsizlik yardımı yasal şiddet. Kazanç elde etmek yasal şiddet. Borsa yasal şiddet. Bankalar yasal şiddet. Özelleştirmeler yasal şiddet. Eğitim sistemi yasal şiddet. Olağanüstü hal yasal şiddet. Yasal şiddetlere hak dendiği sürece, bizim hakkımıza şiddet denecek.
Lesbos'daki üniversitelilerin, öğrencilerin, işçilerin ve işsizlerin genel toplantısı
14.12.2008

http://http://anixtilesvos2008.blogspot..

com/2008/12/10.html (yunanca orjinali)

ceviri : tpr

BURADAYIZ, HER YERDEYİZ, BİZ GELECEKTEN BİR GÖRÜNTÜYÜZ

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Mon, 15 Dec 2008 07:48:00 +0000

Ben yanmasam
sen yanmasan
biz yanmasak
Nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?

Nazım Hikmet

Köpekler korkudan dişleri titreyerek uluyor: Normale geri dönün --aptalların şöleni bitti. Asimilasyonun filologları şimdiden dikenli kucaklarını açtılar: "Unutmaya, anlamaya, bu birkaç günün keşmekeşini kabul etmeye hazırız; ama artık kendinize gelin, yoksa sosyologlarımızı, antropologlarımızı, psikiyatristlerimizi getireceğiz. Duygusal patlamanızı iyi babalar gibi şimdiye dek bir derece hoş gördük --ve şimdi bomboş kalan çalışma masalarına, ofislere ve vitrinlere bakın! Artık karşılık verme zamanı geldi; bu kutsal vazifeyi reddeden herkese haddi bildirilmeli, hepsi sosyolojikleştirilmeli, psikiyatrikleştirilmelidir. Şehir, bir emirle kuşatılıyor: "Görevinin başında mısın?" Demokrasi, toplumsal uyum, milli birlik ve ölüm kokan tüm diğer demirci ocakları çürümüş kollarını üstümüze uzatmış halde.

[Hükümetten aileye] iktidar sadece isyanı ve isyanın genelleşmesini bastırmayı değil, bir öznelleşme ilişkisi üretmeyi hedefler. Bios, yani siyasal yaşamı, ortaklık, uyuşma ve konsensüs alanı olarak tanımlayan bir ilişki. "Siyaset, konsensüs siyasetidir, gerisi ise çete-savaşı, isyanlar, kaos." İşte söylediklerinin doğru çevirisi, her eylemin canlı özünü yadsıma ve bizi yapabileceğimiz şeyden, -ikiyi birde eritmek degil, birden ikiye dogru tekrar tekrar kopuştan- ayırma ve yalıtma gayretlerinin asıl anlamı budur. Uyum paşaları, barış ve huzurun, kanun ve düzenin baronları bizi diyalektik olmaya çağırıyor. Ancak, bu numaralar acınacak derecede eskidir; ve sefaletleri her reddedişe, her gerçek tutkusuna akbaba gibi üşüşen sendika patronlarının yağlı göbeklerinden, arabulucuların ifadesiz gözlerinden okunuyor. Onları 1 Mayıs’ta gördük, onları Los Angeles ve Brixton'da gördük ve onyıllardan beri onların 1973 Politeknik'inin artık sararmış kemiklerini yalamalarını izliyoruz. Dün de onları süresiz genel grev çağrısı bir yana, yasallığa boyun eğip protesto grevi yürüyüşünü iptal ettiklerinde tekrar gördük. Çünkü isyanın genelleşmesine giden yolun üretim alanından --bizi ezen bu dünyanın üretim araçlarına el koymaktan --geçtiğini çok da iyi biliyorlar.

Hiçbir şeyin belirli olmadığı bir günün şafağındayız. Yıllardan beri devam eden kesinlikten sonra, bundan daha özgürleştirici ne olabilir? 15 yasında bir çocuğun suikastı, dünyayı ters yüz edecek güçte bir yerinden-etmenin gerçekleştiği andı. Bir gün daha görmeye tahammül etmeyen bir yerinden-etme; öyle ki birçok kişi aynı anda şunu düşündü: "Buraya kadar, bir adım daha değil; her şey değişmeli ve biz değiştireceğiz". Alex'in olumunun intikamı bu dünyada uyanmaya zorlandığımız her günün intikamına dönüştü. Ve çok zor gibi görünen şeyin, çok basit olduğu görüldü.

Olan buydu, elde olan bu. Korktuğumuz bir şey varsa, o da normale dönüştür. Çünkü ışıyan gündeki kentlerimizin harap ve yağmalanmış sokaklarında sadece öfkemizin aşikar sonuçlarını değil, yaşamaya başlama olanağını görüyoruz. Artık yapacak bir şeyimiz yok, bu olanağı üstlenip; yaraticiligimizi, arzularımızı maddileştirme gücümüzü, Gerçek’i tefekkür etme değil yaratma gücümüzü gündelik yaşam alanında temellendirerek, onu bir yaşam deneyimine dönüştürmek dışında. Bu bizim yaşamsal alanımız. Geride kalan her şey ölüdür.

Anlamak isteyenler anlayacaktır. Şimdi her birinizi zavallı küçük hayatlarına zincirleyen görünmez hücreleri parçalamanın zamanıdır. Bu yalnızca veya zorunlu olarak karakollara saldırmayı, bankalar ve alışveriş merkezlerini ateşe vermeyi gerektirmez. Bir kişinin koltuğunu ve kendi hayati üstüne pasif tefekkürü terk edip, kişisel olan her şeyi geride bırakarak konuşmak ve dinlemek için sokağa çıktığı an, toplumsal ilişkiler alanında nükleer bomba kuvvetinde bir bozma etkisini içerir. Bunun nedeni tam da herkesin kendi mikrokozmosuna (bu ana dek) sabitlenmesinin atomun çekim kuvvetinden kaynaklanmasıdır. (Kapitalist) dünyayı döndüren kuvvet. İkilem budur: isyancılarla ya da yalnız. Bir ikilemin aynı anda hem bu kadar mutlak hem de gerçek olabildiği, gerçekten de az görülen bir zamandayız.

Atina Ekonomi ve İşletme Okulu İşgal İnisiyatifi - 11.12.2008

Çev: Gökhan -Eylem

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Fri, 12 Dec 2008 13:46:00 +0000

ateşi gör...

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Thu, 11 Dec 2008 15:29:00 +0000

adalet yoksa barış da yok...

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Thu, 11 Dec 2008 15:26:00 +0000

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Tue, 18 Nov 2008 15:07:00 +0000

Karşılaşma ! Come Across!

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sat, 18 Oct 2008 22:06:00 +0000

jonathan ve chiristine'e :)
http://blogs.bootsnall.com/seeingspain/

yaşasın çöpler V

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sat, 18 Oct 2008 22:05:00 +0000

yaşasın çöpler IV

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sat, 18 Oct 2008 22:04:00 +0000

yaşasın çöpler III

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sat, 18 Oct 2008 22:03:00 +0000

yaşasın çöpler II

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sat, 18 Oct 2008 22:02:00 +0000

yaşasın çöpler !

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sat, 18 Oct 2008 21:59:00 +0000

şenlikli kurabiye

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Mon, 29 Sep 2008 09:44:00 +0000

Malzemeler:

1 yumurta
1 su bardağı pudra şekeri
1 paket margarin
1 paket vanilin
1/2 paket kabartma tozu
isteğe göre bu karışıma kakao, ceviz,
tarçın, limon kabuğu rendesi, çikolata.vb

eklenebilir.

Yapılışı:
hepsini bir güzel yoğuruyoruz.
yumuşacık (kulak memesi yumuşaklığında) olmalı. bu kıvama gelen hamuru hava almayacağı bir şekilde paketleyip buzdolabında yarım saat dinlendiriyoruz.
sonrası malum...
sıcak fırında (200 derece) 15-20 dakika...
afiyet olsun...

dada ölmedi, kalbimizde yaşıyor !

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Wed, 17 Sep 2008 16:48:00 +0000

Bizim için birer HİÇSİNİZ !
Tanrılarınız gibi: HİÇ !
Bürokratlarınız, yöneticileriniz gibi :HİÇ !
Ressamlarınız, şairileriniz gibi: HİÇ !
Bana saldınp, dişlerimi sökseniz de suratınıza aptal öküzler olduğunuzu haykıracağım..."
Dada

size biraz kendimden bahsedeyim...

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Tue, 16 Sep 2008 14:25:00 +0000

Önceki hayatımda bir kediymişim. Kısa bacaklı, yer yer kınalı tüylü, ufak yüzlü bir sokak kedisi… her kedi gibi boğazıma pek düşkünmüşüm. Şehrin dört bir tarafından enfes yemek kokuları yükseliyormuş, tabii ben onları yiyemiyormuşum ve bu duruma fena içerliyormuşum.

Yine bu duruma içerlediğim bir gün, yemek aramak için bir çöp yığınının içine girmişim. Bu çöp yığının arasında burnuma bir süt kokusu gelivermiş. Kokunun geldiği yeri başlamışım eşelemeye. Eşeleye eşeleye en sonunda bakırdan antika bir süt testisi bulmuşum. Dibinde kalan süt birikintisini yalamaya başlamışım. Testinin içinde ki son süt damlacıklarını da iyice yalayayım derken, bir gölge hissetmişim tepemde. Kafamı kaldırıp bir bakmışım ki elinde sihirli değneğiyle mavi-mor bir cin bana bakıyor! Hemen diken diken yapıp tüylerimi, tıssslayıvermişim cine. Hikayenin bundan sonrası tanıdık. Cin demiş ki, “dile benden ne dilersen”, kedi demiş ki “ben bu güzel yemeklerden yemek istiyorum”. Cin demiş, “sen bir kedisin! onlardan yiyemezsin!”. Kedi de demiş ki “o zaman beni insan yap, böylece hem pişirebilirim hem yiyebilirim :)”. Cin demiş ki, “hayırlısı neyse, o olsun be kanka”.

OzA

uçurum...

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sun, 07 Sep 2008 01:04:00 +0000

Bir ağaç sürüsünün üstünden
Çok ağaçlı bir ağaç sürüsünün üstünden
Kesilmiş limon dilimleri gibi düşüyor güneş
Votka bardağımın içine
Benim olmayan bir sevinç duyuyorum.

Kesiyorum durduğumuz yeri ortasından
Ey görünüş! seni bir yerinden hiç anlamıyorum
Dibimde değil ayaklarımın, damarlarında
Derinliğini orda tutan, orda harcayan
Uçsuz bucaksız bir uçurum.

Zamanla değil, bir yerde
Benim olmayan bir şeyle yaşlanıyorum
Geçiyorum ilk şeklimi tüketerekten
Ağır ağır yanan bir tuğla harmanını
Billurdan sarkaçlarıyla.

Kalbim, sersemliğim benim..

Edip Cansever

Cennet....

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sun, 07 Sep 2008 00:48:00 +0000

Kaya Köy'ün incir ağacı....

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Sun, 07 Sep 2008 00:34:00 +0000

Karşı Festival

noreply@blogger.com (s e l a m o z a) — Wed, 27 Aug 2008 15:54:00 +0000

İnsan yokken de “oyun” vardı diye anlatıyordu Homo Ludens adlı kitabında Huizinga. O köpek yavrularının oyunlarını örnek verirken benim aklıma her zamanki gibi kediler düştü :)

Küçük bir kedi yavrusunu hayal ettim. Yerde rüzgarla hafif hafif kıpırdayan ağaç dalına çok ama çok kızmış gibi bakıyor, iyice kabartıp tüylerini ve kendini, yan yan ona doğru koşuyor, büyük bir yaratıkla boğuşuyormuş gibi kuru dal parçasıyla oynamaya başlıyor. Aslında ne çok kızgın ne de karşısında boğuşabileceği bir başka canlı var.
Büyük belgesel senaristleri kedi yavrusunun kaslarını geliştirmek için oyun oynadığını anlatır bize… oyunu kas geliştirme sporları zanneden, avcılığın bir spor olduğuna bizi inandırmaya çalışan bir zihniyetin yaratıcılıktan yoksun diliyle doğayı anlamaya çalışıyoruz. Kendimizi anlamaya çalışıyoruz.
Her birimizin çocukluğunun üzerinden buldozer gibi geçen sistem oyunun keyif ve arzuyla yoğrulmuş, katılımcı eylemliliğini ve tatminini elimizden alıp götürdü.
oyun, şenlik, karnaval ve neşe….
1960’lı yıllar tüm bunların devrimci teorilerle ilk buluşmaları değilse de en coşkulu buluşmalarıdır. 68 Mayıs’ının alaycı ve karnavalesk havası, mevcut sisteme karşın bilinçli bir tercih olarak şenliğin yüceltilmesi bu gün bile hepimizi fazlasıyla heyecanlandırıyor. O tarihlerden bu güne, bir sokak duvarına yazılmış slogan, tahrik ve tahrip gücü yüksek bir davet gibi: “Arzularını serbest bırak!”
Oysa ki bize hep ne istediğimiz soruldu ve biz hep neyi istediğimizi bulmaya çalıştık. Bir süper marketin vitrinlerinde ki akşam yemeklerinden, üniversite tercih kitapçığındaki bölümlerden , emlakçının camına yapıştıran kiralık evlerden hangisini istediğimize karar veriyoruz. Henüz arzularımızla karşılaşmaktan çok uzakta gibiyiz. Arzu kavramının etrafında şekillenen bir direniş biçimi olarak, şenlik ve oyun düşüncesine gündelik hayatımızda hiç yer kalmıyor. Bize dayatılan gündelik hayatı kısa bir süreliğine askıya alabileceğimiz festivallere koşa koşa gitmemiz belki bu yüzden.
“İnsan kendini özgür hissedemediği yerde oyun oynayamaz”.
Günümüzde, şans oyunlarının, tv’deki yarışma programlarının vasatlığıyla bir gösterilen oyun, kapitalizmin telafi etme gücüyle tüm gerçek işlevlerinden soyutlandı. Tıpkı bir karşı festivalin tüm radikalizminin sistem tarafından ıslah edilmesi gibi. Barışarock bizim karşı festivalimizdi. Kısa bir süreliğine de olsa içinde yaşadığımız toplumsal düzeni, gerçekliği askıya alabileceğimiz, bir öncekinden farklı bir günü deneyimleyeceğimiz bir zaman aralığıydı. Geçen yıl organizasyonda görev alanların ve festival katılımcılarının renklerine bürünen alanda ki küçük çay bahçesinde bu yıl polis üniformalarının donuk lacivert rengi fazlasıyla baskındı.
Oyun makineleri parayla çalışıyordu, festival alanına yerleşen küçük tüccarlar bekledikleri hasılatı yakalayamadıklarından keyifsiz görünüyorlardı. Festival katılımcılarından çok festival tüketicilerinin varlığı ortama hakimdi. Sabaha kadar küfür eden ve “karı”lardan konuşanların gürültüsüyle uyuyamadığım ilk geceden sonra yani ikinci gece, kendimi hala tarif edemediğim bir hisse gömülü buldum. Aynı vasatlıkta devam eden bol küfürlü karı muhabbetinin, çadırında kısa şortlarıyla uyuya kalan kızlara tecavüz fantazisine dönüşmesi, tecavüzün burada ayıp bir şey olmadığını söyleyen bir diğerinin zavallı aklı, durmadan sikmekten ve koymaktan bahseden bir diğerinin dayanılmaz sesi… bana başka bir dünyanın mümkün olduğunu değil olamayacağını hissettirdi. Öyle kızmış öyle rencide olmuş hissettim ki kendimi, çadırlarına dalıp bağırmaya başladım.
Barışarock’tan ayrılmak için otobüse bindiğimde, yükselen müzik sesini hala duyabiliyordum. Tam ayrılırken duyduğum bu son şarkının sözleri, hiçbirimize yabancı gelmeyecektir:
“Havasına suyuna taşına toprağına /Bin can feda bir tek dostuma/Her köşesi cennetim ezilir yanar içim/
Bir başkadır benim memleketim”
Bu yıl ki Barışarock festivalinden döndüğümde fırsatım olsaydı bile orda bir gece daha kalmayacağımı biliyordum. Yaşanılan bu durumu sadece Barışarock orginizasyonunda görev alan insanların başarısızlığı olarak görmek gibi bir kolaycılığa kaçamayacağım. Kapitalizmin telafi makinesine kaptırdığımız bizim karşı festivalimizdi. Kapitalizm onun içini daha fazla boşaltmadan biz onu fes ettik belki de…

İyi de yaptık diyorum…

OzA